Afgelopen weekend werden op het TT-circuit in Assen de Finaleraces verreden als afsluiting van het seizoen 2010 in de Dutch Supercar Challenge. Het kampioenschap was nog erg spannend aangezien ik bij de aanvang van het laatste raceweekend maar 11 punten achterstand had op de klassementsleider. Per raceweekend kun je maximaal 44 punten scoren en dus was er nog een goede kans dat ik kampioen zou kunnen worden. Desalniettemin zou ik beide races een aantal posities voor Nelson van der Pol (de leider in het klassement) moeten finishen om aanspraak op de titel te kunnen maken in de BRL Klasse.

 

Met als doel om dit weekend kampioen te worden ging in de vrije training en kwalificatie in. Helaas verliepen deze niet zo best vanwege demperproblemen en dientengevolge wegliggingsproblemen. Ik heb het hele seizoen met de standaard dempers geraced terwijl mijn directe concurrenten allemaal met geavanceerdere dempers reden. Voor deze laatste 2 races had mijn engineer een set betere standaarddempers gevonden die alle vier gelijk waren, zodat het afstellen beter zou moeten gaan en ik dus sneller zou zijn. Het probleem was echter dat we geen basisafstelling hadden voor de nieuwe set dempers en we maar 50 minuten de tijd hadden om deze te vinden. Ondanks verwoede pogingen lukte het ons niet om een afstellingen te vinden waarmee ik snel was en waarop mijn BRL-V6 een hele race zonder problemen snel kon rijden. De kwalificatie werd al net zo’n drama. Ondanks dat ik het gevoel had dat de snelheid er goed in zat bleek uiteindelijk dat ik een 5de tijd had gekwalificeerd. Er moest dus echt iets veranderen aan de afstelling om de races goed te eindigen.

Na vele uren data-analyse en besprekingen met mijn engineer waren we er van overtuigd een oplossing te hebben gevonden voor het demperprobleem. We gingen terug naar een demper afstelling die het beste resultaat had gegeven en zouden de overstuur problemen oplossen door de achterwielophanging aan te passen. Het was een beetje een gok maar we moesten iets doen.

Zaterdagmiddag hadden we de eerste race van 60 minuten en tot mijn grote plezier was het aan het eind van de ochtend begonnen met regenen. Racen in de regen gaat mij altijd bijzonder goed af en daarnaast vind ik het ook nog eens superleuk. Mijn BRL-V6 racewagen werd dus op een regenafstelling gezet en er werden regenbanden gemonteerd. Door de regen was meteen ook het afstellingsprobleem verholpen aangezien raceauto’s voor natte en droge omstandigheden anders worden afgesteld. Ik had mijzelf als doel gesteld om zo snel mogelijk naar voren te rijden maar de prioriteit zou blijven dat ik de race uit moest rijden. Als ik uit zou vallen had ik zeker geen kans meer om kampioen te worden. Aangezien racen in de regen bijzonder listig kan zijn was het vooral zaak om niet in een moment van mindere concentratie van de baan te glijden. Met de start kwam ik goed weg, maar ik moest toch een positie laten schieten omdat ik geen risico wilde nemen. Een goede beslissing bleek later want in de eerste bocht crashten verschillende wagens en kon ik er mooi tussendoor rijden. Hiermee won ik een aantal posities en was mijn wagen in ieder geval nog schadevrij. De omstandigheden om te racen waren erg moeilijk omdat de baan bijzonder glad was en er er weinig zicht was door de spray. Ik voelde mij dus prima thuis! Gestaag wist ik mij een weg door het veld te banen en na vele gevechten met Porsches, Ferrari’s, Moslers, Vipers en andere BL-V6 wagens bevond ik mij op een 3de positie. Wat een genot om zo te racen en zelfs de gevechten met de 700+ PK wagens te kunnen winnen. Na een lange strijd en een prima verlopen pitstop wist ik de race als 3de te finishen! Nadat ik over de finish was gekomen kreeg ik een nog veel mooier bericht; Nelson van der Pol was in de race uitgevallen (sorry Nelson). De klassementsleider had 0 punten gescoord en was daardoor geen klassementsleider meer! Door mijn 3de positie en de punten die ik daarvoor kreeg stond ik weer 1ste in het klassement met 5 punten voorsprong. Zou het dan toch gaan gebeuren....... 

Het weer op zondagochtend was prachtig en lange tijd leek het erop dat we een mooie droge race zouden krijgen. Echter, 30 minuten voor de start begon het ineens vreselijk hard te regenen met als direct gevolg dat er grote plassen regenwater op het circuit stonden. Voordat wij van start gingen was het opgehouden met regenen maar de plotselinge bui zorgde wel voor een dilemma. De vraag was hoe snel het circuit zou opdrogen en welke banden er gemonteerd moesten worden. Uiteindelijk besloot iedereen op regenbanden te gaan rijden omdat het simpelweg voor slicks veel te glad was. Mijn doel voor deze race was om in ieder geval te finishen en dan maximaal 2 plaatsen achter Nelson van der Pol. Als ik dat wist te realiseren dan zou ik kampioen zijn. Mijn grote voordeel was dat mijn directe concurrent achteraan in het veld moest starten vanwege zijn uivallen in de eerste race. De complicerende factor was echter wel dat Nelson alle risico’s kon en zelfs moest nemen, terwijl ik uiterst voorzichtig moest rijden. Best wel spannend dus.

Na een goede start wist ik mij goed in de kopgroep te handhaven. De snelheid lag ondanks de moeilijke omstandigheden erg hoog waardoor ik alle zeilen moest bijzetten om de kopgroep bij te houden. Al in de 5de ronde verloor ik een positie aan mijn teamgenoot Donny Crevels die duidelijk volledig ontketend was. Op mijn pitbord gaf mijn pitcrew iedere ronde aan wat mijn voorsprong op Nelson van de Pol was. De baan begon op te drogen en ik merkte dat mijn regenbanden snel aan het slijten waren. Het gevolg was dat ik iedere ronde mijn voorsprong zag slinken maar aan de andere kant ook geen risico’s kon nemen. Zodra het mocht maakte ik mijn pitstop en wist hiermee weer iets tijd terug te winnen. Door steeds buiten de ideale lijn door het water te rijden koelde ik mijn regenbanden zodat deze langer mee zouden gaan. Ik was natuurlijk niet de enige die dit deed en dus was het af en toe een raar gezicht om de vele racende wagens van water naar water te zien rijden. Vanzelfsprekend was het nog wel hoofdzaak om snelle ronden te blijven rijden, dus je kon ook weer niet teveel meters maken. De tweede helft van de race reed ik voornamelijk alleen, zonder directe gevechten. Wel werd ik nog flink opgehouden door een BMW M3 die duidelijk het idee had alleen op de baan te zijn. Toen ik deze eindelijk voorbij was kon ik mijn eigen lijnen weer racen en ervoor zorgen dat ik mijn voorsprong behield. Iedere ronde zag ik echter dat ik tijd verloor ten opzichte van mijn achtervolger en besefte dat het nog weleens erg spannend kon worden. Toen ik zag dat er nog 8 minuten te racen waren en ik 3 seconden voorsprong had wist ik dat het mijn concurrent nooit meer zou lukken om mij voorbij te gaan en ook nog eens mijn voorganger in te halen. Dit had hij immers nodig om het kampioenschap naar zich toe te trekken.

Het enige gevaar was nog dat Nelson de 3 seconden dicht zou rijden. Tot mijn grote genoegen zag ik echter dat mijn voorsprong gelijk bleef en dat ook mijn achtervolgers te kampen had met versleten regenbanden. De laatste ronde was zenuwslopend omdat mijn gedachten alle kanten op gingen terwijl ik wel geconcentreerd moest blijven om niet van de baan te glijden. Ik lag nog steeds 3de en dit was dus genoeg om kampioen te worden! Toen ik over de finish kwam was het gevoel niet te beschrijven.....ik heb er nog een schorre stem van. Helemaal door het dolle was ik en ik heb de halve uitloopronde driftend afgelegd. Wat een fantastisch gevoel en wat een geweldige emotionele ontlading. Zoveel jaren racen, met zoveel steun van heel veel dierbare mensen en eindelijk was het zover: IK BEN KAMPIOEN!!!!

Wat een geweldig seizoen was dit! Na vele overwinningen en podiumplaatsen dan ook het kampioenschap behalen in de BRL-V6. Naast de sportieve uitdaging kenmerkt dit seizoen zich ook door de fysieke uitdaging. 60 minuten racen in een BRL-V6 is een ware uitputtingslag. En dan te bedenken dat er twee van deze races in een weekend worden verreden! Dit maakt het kampioenschap nog mooier. Natuurlijk was het behalen van dit kampioenschap nooit mogelijk geweest zonder een goed team, een goede raceauto en de steun van mijn sponsors! Ik ben iedereen ontzettend dankbaar dat ik de mogelijkheid heb gekregen om deze prestatie neer te kunnen zetten. Natuurlijk gaan we genieten van dit kampioenschap, maar het seizoen 2011 komt ook alweer in zicht. Binnenkort beginnen de voorbereidingen om tijdens het volgende seizoen wederom zoveel sportief succes te hebben.

Tekst: PR

9473757
Vandaag
Gisteren
Deze week
Afgelopen week
Deze maand
Afgelopen maand
All days
7050
9672
48128
9360657
197458
158014
9473757

Vrienden van NoSpeedLimits.nl

iCagenda - Calendar

ma di wo do vr za zo
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
Ga naar boven