Het vierde evenement van de enerverende ANAC Carwash Westfieldcup in het Drentse Assen is een overwinning geworden voor Willem Vriend(MB Motorsport) waarbij hij Jarno Iprenburg(RAEK Racing) nipt voorblijft. In het evenement dat door DKPS Regeltechniek mogelijk gemaakt is, wonnen Vriend en Iprenburg beiden een race; maar de tweede plaats van Vriend in de tweede race, tegen de derde voor Iprenburg in race 1, levert Vriend de algehele overwinning op. Hans Wellink eindigt als derde.

Assen. Het klinkt als een ver, ver buitenland. Maar nadat de ANAC Carwash Westfield Cup een bezoek gebracht had aan Croix en Ternois in het noorden van Frankrijk bleek Drenthe ineens toch niet zo heel ver weg te zijn. Voor velen der deelnemers was het een fikse rit, maar er zijn ook deelnemers voor wie het wat dichterbij huis is. Toen men op dinsdag 7 juli arriveerde wachtte er een kleine domper. Doordat het circuit was gehuurd door Pon voor een Porsche evenement kon men pas vanaf half zeven het binnenterrein op. Het duurde dan ook tot laat in de nacht voordat alle tenten waren opgebouwd, maar de Westfieldtent had ook meteen een primeur. Een vloer gelegd naar het patroon van een nog niet ontdekt meesterwerk van Pablo Picasso! Dat had evenementsponsor DKPS Regeltechniek uitstekend geregeld.

Lex Peters was weer helemaal terug na zijn crash in Zandvoort in het tweede evenement : "Ik heb er zin in," zei Lex voor de start van de vrije training, "Ik ben alleen een aantal kilo's aangekomen. Ik mocht een tijd niet sporten, niet hardlopen, niet. Dan komen de kilo's er makkelijk bij." Willem Vriend ging een poging doen om zijn voorsprong in de strijd om de titel te behouden, aangezien Jarno Iprenburg op hoog tempo punten aan het verzamelen is. De equipe Hayley Lazell - Hans Wellink zou in Assen weer vertegenwoordigd worden door Hans, vooral omdat de weersvooruitzichten waren dat er zeker nattigheid zal komen en Hans staat bekend als uitstekend regenrijder.

Het weer zou meneer Wellink zeker in de kaart spelen. Toen er nog vijf minuten gewacht moeten worden voor het sein op groen ging voor de vrije training viel er een lichte regen. Toen de ANAC Carwash Westfield Cup werd losgelaten was dit niet langer het geval; er was sprake van volle regenval met een natte baan en natter rijders als gevolg. De eerste rijder die dat merkte was Rainer von Klier, hij spinde in de Strubbenbocht. Ook Luc Brandts merkte hoe weinig grip er aanwezig was, hij kampte met ernstig overstuur in dezelfde bocht en ook Jarno Iprenburg gleed voornamelijk rechtdoor, ondanks de maximale stuuruitslag. Willem Vriend onderstreepte zijn aanpassingsvermogen door Hans Wellink in de Ossenbroekenbocht in te halen. Het was in die bocht waar Daniël Sandifort even later spinde. Het was goed te zien hoe Hans Wellink in de eerste bocht, de Haarbocht, een duidelijk andere lijn koos. Het gros van de rijders nam de 'normale' lijn, maar Hans reed iets verder door om wat later in te sturen en zo zijn #33 op het schonere deel van de baan te houden, daar waar minder rubber lag. Hans weet immers dat bij regen de rubberlaag spekglad wordt.

Dat hield Patrick Boxem niet tegen om Luc Brandts precies daar uit te remmen. Rudi Standaert passeerde Gerrit Liebrecht bij het uitkomen van de Strubbenbocht, maar Gerrit kon uitleggen waarom het zo makkelijk ging : "De wielophanging linksvoor is afgebroken. Precies bij het chassis zodat het niet te repareren is, tenminste niet hier op het circuit," zo treurde Gerrit, onvrijwillig tot toeschouwer gedegradeerd. Hij was nog langzaam naar de pits onderweg toen Bob Wagemans in de Strubbenbocht spinde. John Hoogland haalde Luc Brandts op het rechte stuk in, vanuit de slipstream ernaast en netjes op tijd remmen. Hans Wellink was er inmiddels voor gaan zitten, maar hij kampte nog met onderstuur in de Strubbenbocht, een ronde later bleek dat hij er nog geen oplossing voor gevonden had. Maar, Hans had het niet zo erg als Lex Peters; die schoot rechtdoor in de bocht, het grind in. Lex maakte een flinke rit door de grindbak, maar hij kreeg de #3 weer op de baan en kon zijn weg vervolgen. Hans Wellink zorgde voor het vallen van de vlag nog voor een glimlachmoment bij de doorweekte toeschouwers: hij haalde één van de Vrije Formule auto's in, via de buitenkant van de Ossenbroekenbocht. Rain is the great equalizer, zo heet dat in het Engels; het zijn meer de stuurman(of vrouw) kunsten die de doorslag geven dan de auto zelf. In de laatste vliegende ronde was er nog even een klein schrikmomentje als Sybren Deuninck naar Patrick Boxem toe remde en wel erg dichtbij de achterzijde van de #28 kwam, maar Sybren had de situatie onder controle. Een spin van Jan Frensch in de Strubbenbocht markeerde het einde van de sessie. Willem Vriend was in topvorm want hij wist een rondetijd neer te zetten die maar liefst 1,6 seconden sneller bleek dan Hans Wellink op plek twee. Jarno Iprenburg klokte de derde tijd voor Daniël Sandifort. Willem Berendse vatte zijn sessie kort samen : "Nat. Nat. Nat. Niet goed, maar ik ben geen regenrijder." Ook Bob Wagemans vond het niets : "Da's niks, dat regenrijden. Ik zeg : een overdekt circuit!" Voor Jeroen Brum was het wennen : "Dit is de eerste keer dat ik op Assen rijdt, dus alles is baanverkenning. Met droog weer is het zeker een leuk circuit." Gerard Rooks koos voor een andere aanpak : "Rijden in de regen leer ik nooit," zo zei hij vanuit zijn comfortabele camper, "de baan ken ik intussen wel dus ben ik na één ronde gestopt. Volgens buienradar zou het nu droog moeten gaan blijven."

Gerard kreeg ten dele zijn wens vervuld. Bij de aanvang van de kwalificatiesessie was het inderdaad droog, in die zin dat er geen regen uit de lucht viel. De baan zelf echter was nog nat van de gevallen regen. Zowel Jan Frensch als Rainer von Klier merkten dit want ze schoten na het verlaten van de pitstraat meteen bij de Strubbenbocht het grind in, maar konden gelukkig wel verder rijden. De baan begon langzaam op te drogen, maar de scheidslijn tussen nat en droog was nog erg smal, waardoor Jan bij het uitkomen van de Ossenbroekenbocht spinde en zijn auto weer in de juiste richting moest zetten. Zijn teamgenoot Daniël Sandifort spinde ook, maar hij deed dat bij de GT-bocht, net voor het opkomen van het start-finish rechte stuk. Alle rijders kregen snel het gevoel wat kan en wat niet, maar in de poging die dunne lijn te vinden spinde Sybren Deuninck in de Haarbocht. Sybren, een kind van het TT Circuit door de vele races die hij hier in de PTC Cup reed, kon nog niet helemaal zijn draai vinden in de snellere, en achterwielaangedreven, Westfield. Lex Peters bekroonde zijn comeback met een mooie pole position, voor Jarno Iprenburg en Hans Wellink.

Rudi Standaert vreesde dat hij een slechte beurt heeft gemaakt : "Mijn helm schoof omhoog en nam daardoor ook mijn bril mee. Zo zag ik niet veel, het bandje om mijn kin was niet strak genoeg aangetrokken." Rudi's vrees was niet terecht, hij zette een tiende tijd neer. Gerard Rooks vond het beter gaan : "Maar het wordt dan ook droger. Qua tijd, elke ronde ging sneller, maar Willem Berendse, Lex en Hans kwamen toch wel erg snel voorbij. Tegen het einde van de sessie kon ik een beetje aanpikken, een beetje afkijken hoe zij het doen. De natheid viel me nog tegen." Bij Jeroen Brum ging het inmiddels ook beter : "Ik begin er in te komen. De baan droogt op en ook dat is erg wennen. Ik wil nog steeds overal te vroeg insturen." Patrick Boxem ging met plaats zes ook lekker : "Het ging wel goed," zo zei de Against Cancer rijder, "maar ik ben iets te vroeg de pits in gegaan; toen ik weer weg wilde stond het licht al op rood. Dat half-half is wel erg leuk rijden." Willem Berendse genoot ook : "Heerlijk," zei hij, "genieten. Het gaat steeds beter, nu hopen op een droge race." Bij Hans Wellink ging het minder : "Helemaal niet goed," mopperde hij op zichzelf, "ik had de dempers helemaal op los gezet en de auto was erg onrustig. Maar," zo besloot Hans, "het komt helemaal goed."

Droog. Voor de start van de race was dat het wel, al hingen er donkere wolken dreigend in de buurt van het circuit. Jarno Iprenburg was er niet van onder de indruk en had de beste start en wist naast Lex Peters te komen. Lex ging wijd in de eerste bocht, maar bleef naast Jarno rijden. Zij aan zij draaiden ze door de Madijkbocht, Ossenbroeken- en ook de Strubbenbocht maar daar had Lex de neus voor en wist hij de leiding van de race in te nemen. Aan het einde van de eerste ronde leidde Lex, maar Jarno remde hem in de Haarbocht uit, Willem Vriend wilde meteen van de gelegenheid gebruik maken om ook een positie op te schuiven, maar Lex wist de deur dicht te houden. Lang genoot Jarno niet van de leiding. Een Vrije Formulewagen zat hem in de weg en Lex profiteerde meteen door de leiding te heroveren. Achter hen spinde Jan Frensch in de Strubbenbocht. Doordat Willem Vriend wijd gegaan was in de Haarbocht had hij wat terrein verloren en was het Patrick Boxem die op de derde plaats bivakkeerde. In korte tijd wisten Lex Peters en Jarno Iprenburg een gat te trekken naar de rijders achter hen, die onderling druk in gevecht waren. Hans Wellink keek al even of er wellicht wat te halen viel bij Patrick Boxem, Patrick ging daardoor wijd in de Haarbocht, Hans zei 'Dank je wel' en was er voorbij. De toeschouwers merkten dat er wat spetters vielen. Een ronde verder gingen zowel Hans Wellink als Patrick Boxem wijd bij de eerste bocht, maar zonder verdere gevolgen. Het weer in Nederlands bleek onvoorspelbaar, want er scheen inmiddels een zonnetje over het circuit. Met Lex Peters aan de leiding en kort erachter Jarno Iprenburg was de kop constant, achter hen was het inmiddels Willem Vriend die zich weer naar voren had gevochten, voor Daniël Sandifort en Hans Wellink. Bob Wagemans spinde bij het uitkomen van de GT-bocht en, onafhankelijk daarvan, was de zon weer verdwenen.

Luc Brandts was in fel gevecht met Jeroen Brum. Zij aan zij vertrokken ze uit de Strubbenbocht, maar toen de twee bij de Ruskenhoekbocht aankwamen was het Luc die als eerste de bocht in dook. In de achtste ronde remde John Hoogland Patrick Boxem uit bij de Haarbocht, Patrick bleef naar John rijden en had hoop toen ze samen aan de lange sprint naar de Ruskenhoekbocht begonnen, maar eenmaal daar aangekomen lag John toch voor. Aan de kop van het veld vond Jarno dat hij inmiddels lang genoeg had gekeken naar het ANAC beeldmerk achterop de #3 van Lex. Op het rechte stuk kroop hij vlak op de kont van de Westfield van Lex, dreigde naar links en toen Lex daarheen stuurt om te verdedigen, ging hij wijd in de Haarbocht, daarmee de deur ver openend voor Jarno om binnendoor de koppositie over te nemen. Toen de kopgroep voorbij was spinde Rudi Standaert in diezelfde Haarbocht, was dit het gevolg van de druppels die inmiddels weer vielen? In de tijdspanne van een ronde kon het weer omslaan; in de tiende ronde waren er geen spetters meer, maar regende het gewoon voluit. Dat leidde ertoe dat Jan Frensch in de GT-bocht spinde. Willem Vriend maakte gebruikt van zijn ervaring met de Westfield door Lex Peters in de Strubbenbocht te passeren. Zo greep hij achter winnaar Jarno Iprenburg de tweede plaats met Lex als derde. Tenminste, zo dacht men allen.

Hans Wellink constateerde na de race : "Het ging beter," zei hij, "de auto is nu goed maar nu ligt het aan mij." Patrick Boxem was tevreden, "Ik had een goede start maar verloor tijd door een Vrije Formule auto en verremde me in de Haarbocht door de regen. Daarna kon ik goed tempo houden. Er had wat meer ingezeten." Ook Lex Peters had het goed naar zijn zin gehad : "Ik heb lekker kunnen gummen, heerlijk. Op de droge baan ging het goed, maar op het nat is het een stuk lastiger, daar ken ik de weg niet." John Hooglands ogen glommen van genoegen. "Ik heb een heerlijk gevecht gehad met Patrick Boxem, ik was hem voorbij maar hij wist me met een mooie actie in te halen, buitenom in de Ruskenhoekbocht, erg goed gedaan van hem." Toen kwam ook de uitslag vanaf de wedstrijdleiding binnenrollen en zag alles er ineens anders uit. Een aantal rijders had strafseconden gekregen vanwege het 'rijden buiten de baan', rijders waaronder Jarno Iprenburg en Lex Peters. Zo kwam ineens Willem Vriend als winnaar van de race naar voren met Hans Wellink als tweede en Jarno als derde. Wat nog wel bleef staan : Een Westfield had de hele race, dus ook met de Vrije Formule auto's, gewonnen en dat terwijl de Vrije Formule dertig seconden eerder van start waren gegaan.

Na overleg met de DNRT is er besloten af te zien van de 'reverse grid' regel in de ANAC Carwash Westfield Cup, waardoor Willem Vriend van de eerste startplaats zal starten. De baan was droog, maar er waren wel dreigende donkere wolken ten zuiden van het circuit gesignaleerd. Willem trok zich er niets van aan en pakt de kopstart, waarbij Lex Peters wat terrein verloor. Zonder incidenten kwam het gehele veld door de eerste ronde heen waarbij Willem leidde voor Jarno Iprenburg, Hans Wellink en Lex Peters. Achter hen remde Bob Wagemans Gerard Rooks in de Haarbocht netjes uit. Helemaal achteraan volgde Rudi Standaert op zijn nieuwe en vernieuwde Toyobanden, volgens nieuw ontwerp. In de derde ronde heeft Lex Peters Hans Wellink weten te verschalken en toen Hans wijd ging bij de Haarbocht lukte het ook Patrick Boxem om voorbij de #33 te komen. Jan Frensch remde John Hoogland simpel uit bij diezelfde Haarbocht. De start van de vierde ronde gaf vooraan het veld spanning en sensatie! Als eerste raasden Jarno Iprenburg en Willem Vriend zij aan zij over het rechte stuk, waarbij Jarno nipt de neus voor had. Willem kwam iets te ver naar buiten toen de twee rijders samen de Haarbocht in wilden, waardoor Lex Peters onmiddellijk toesloeg en bij de Strubbenbocht de tweede positie kon overnemen. Direct achter hen was het Hans Wellink die Patrick Boxem in de Haarbocht een positie terugverwees. Lang kon Lex niet genieten van de tweede plaats, want één ronde verder was de volgorde weer Willem Vriend - Jarno Iprenburg  - Lex Peters. Achter dit leidende trio was er inmiddels een gat ontstaan. Hans Wellink volgde op plaats vier met Patrick Boxem kort achter hem.

In de vijfde ronde was het Jarno die voorop ligt, uiterst nipt gevolgd door Willem Vriend terwijl Lex Peters rustig toekeek hoe het gevecht voor hem ontvouwde, klaar om toe te slaan mocht er zich een mogelijkheid voordoen. Patrick Boxem keek intussen of hij Hans Wellink kon verlossen van de vierde positie, in de Haarbocht prikte hij een beetje, maar in de Strubbenbocht ging Patrick buitenom langs Hans. Hoewel Patricks inhaalpoging in ronde zes al geslaagd was, wist Hans de plek in de rest van de ronde terug te winnen, waardoor Patrick in ronde zeven nogmaals dezelfde actie moest uitvoeren, met gelijk effect : de #28 was kort langs de #33, maar bij de aanvang van ronde acht was het weer Hans die op plaats vier doorkwam. Vooraan het veld was er een klein gaatje ontstaan binnen het leidende trio. Jarno werd op een kleine afstand gevolgd door Willem die op zijn buurt Lex dicht achter zich wist. De heren waren te ver weg om een directe aanval te kunnen proberen, maar dichtbij genoeg om een foutje onmiddellijk af te kunnen straffen. In de negende ronde was het Patrick Boxem eindelijk gelukt om voor Hans Wellink over start-finish te komen, maar dan wel met een banddikte voorsprong want Hans reed naast hem. Hans remde net iets later voor de Haarbocht en koan zo weer positie vier innemen. Ver achterin het veld reed Rudi Standaert die in de Strubbenbocht één van zijn vijf spins heeft.

Het gevecht met Hans Wellink had Patrick wat tijd gekost en een positie die door Daniël Sandifort werd ingenomen. Hij probeerde Daniël bij de Haarbocht uit te remmen, maar ook Daniël heeft inmiddels erg veel Westfieldcupervaring en hij wist voor Patrick te blijven. Helemaal vooraan het veld was het Lex Peters die nog een ultieme uitrempoging deed om langs Willem Vriend te komen, maar Willem deed cool de deur dicht. Zo won Jarno Iprenburg voor de tweede maal deze dag, al mocht hij deze overwinning wel behouden. Tweede werd Willem Vriend voor Lex Peters, met Hans Wellink en Daniël Sandifort die de top vijf volmaakten. Rudi Standaert was verre van tevreden. Zijn naam werd al enkele malen genoemd in dit verslag en niet om de goede redenen. Rudi was onderweg, maar niet zoals we van hem gewend zijn. "Slechter kan niet!" foeterde de normaal zo kalme Rudi na de race, "Ik ben vijf keer gespind, in de regen zelfs twaalf keer. Die nieuwe Toyo's zijn totaal geen fijne banden!" Waarmee ook verklaard werd waarom Rudi zo'n zwak evenement had.

Na de 'clean-sweeps' van Jarno Iprenburg in Zandvoort en Croix en Ternois, was het ditmaal Willem Vriend die het algehele klassement op zijn naam schreef. Twee luttele punten weerhielden Jarno van een nieuwe zege. Derde werd Hans Wellink op een punt voor Lex Peters. Patrick Boxem en Daniël Sandifort hadden elk 59 punten gepakt. Ook hun resultaten waren gelijk met elk een vijfde en een zesde plaats op hun conto. Dus was het de snelste ronde in de laatste race waar beiden aan deelnamen die uitkomst moest bieden en met een 1:59.428 was Patrick nipt sneller geweest dan Daniël die een 1:59.599 klokte. Hierdoor was Patrick vijfde en Daniël zesde. In de strijd om het kampioenschap veranderde er niet veel. Willem Vriend bleef aan de leiding maar heeft nu een iets grotere voorsprong op Jarno Iprenburg. De equipe Hayley Lazell - Hans Wellink bleef derde voor John Hoogland die Patrick Boxem tot op twee punten afstand zag naderen. Jan Frensch bleef ook zesde.

Het volgende evenement op de ANAC Carwash Westfield Cup kalender is het befaamde DNRT SuperRaceWeekeind op 7, 8 en 9 augustus, op het Circuit Park Zandvoort.

PR

9922263
Vandaag
Gisteren
Deze week
Afgelopen week
Deze maand
Afgelopen maand
All days
85
3082
9321
9885139
77662
147943
9922263

Vrienden van NoSpeedLimits.nl

iCagenda - Calendar

ma di wo do vr za zo
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
Ga naar boven