De 24-uur van Oschersleben is inmiddels een begrip in de racewereld. Deze door het DNRT georganiseerde wedstrijd trekt vele bekende namen uit de autosport. Dit jaar was ik er ook bij met mijn maatjes waarmee ik de afgelopen 3 jaar in de Seat Cupra Cup uitkwam. Onder de naam Prikkel Racing hadden we een auto ingeschreven in de Golf Endurance klasse. Het hele jaar rijden Kees (van de Vendel), Robert (Heuser) en René (Oudshoorn) al in deze klasse met deze Golf TDI, maar voor deze 24 uurs wedstrijd kwam ik ze versterken. Het was mijn eerste kennismaking met deze Golf diesel in racetrim en met het circuit van Oschersleben.

Op donderdag deden we rustig de opbouw, terwijl ons technisch team meteen begon met oefenen van pitstops, tankstops en alles wat erbij kwam kijken. Een uitgebreid diner met z'n allen 's avonds en op vrijdag begon het racefeest. Dat het niet makkelijk zou gaan worden hadden we al door toen René instapte en in zijn 2e rondje de turbo kapot ging. Weg training en geen afstelling. Meteen de jongens al aan de slag en voor ik het doorhad was de auto weer gemaakt. Gelukkig hadden we nog een testsessie en konden we allemaal een paar rondjes rijden om te wennen aan het circuit. 's Avonds dan nog een training in het donker, zodat iedereen daar ook even aan had kunnen proeven, maar we hadden geen goede afstelling voor de auto en een goede kwalificatietijd konden we dus niet meer zetten. De auto was lastig te rijden met flink onderstuur in snelle bochten, wat omsloeg in heftig overstuur als je het gas wat los liet om de baan niet te verlaten. Maar goed, we hadden 24 uur te gaan en tussendoor zouden we nog wel het een en ander verbeteren. Dit hield wel in dat we als 31e van de 35 Golfjes zouden starten. De meerijdende Seat's en Dacia's waren flink langzamer, maar die vulden het startveld aan tot 44 auto's.

Dan de dag waar het om gaat. Robert deed de warming up en de auto was al een beetje beter, maar nog niet optimaal. Ome Jan die samen met Wilco, Wilfred, Walter, Marco en Gerard het technisch team vormde, had het plan dat we allemaal tijdens onze stint minimaal 1 auto moesten inhalen en met 23 verplichte rijderswissels/stints zouden we dan dus voorin moeten eindigen. Goed plan en zo slecht klonk het niet om steeds maar 1 auto te hoeven inhalen, we hebben het wel eens gekker gehad.

Robert start de wedstrijd dan om 13.30 uur. Hij rijd een goede stint en voldeed aan de eis om te laten zien dat het kon, want houdt zich aan het schema van ome Jan. Ook Kees reed netjes, pakte een plek en de tijden werden steeds beter. Toen was ik dan eindelijk aan de beurt. De technische crew stond klaar, het tankteam bestaande uit Leon en Claudia stond klaar (de overall en balaclava stonden je beeldig Claudia) en ik had het hart in de keel van opwinding. Kees stopt, instappen, ik word ingesnoerd, er wordt getankt, Tony doet de communicatiecheck en ik word weggestuurd. Super, ik ben onderweg voor mijn eerste stint. Ik begin voorzichtig en bouw op, maar zie mijn tijden met rasse schreden omlaag gaan. Steeds harder, ik weet nu waar ik linksaf en rechtsaf moet en de Golf wordt mijn vriend zonder een foutje af te straffen met een bezoek aan de grindbak. Ook durf ik steeds wat harder door de Triple S te gaan. Een zeer uitdagende combinatie van drie bochten op hoge snelheid waar ik tegen beter weten in het gas steeds langer en dieper indruk, maar waar dan ook veel tijd valt te winnen. Ik heb geen idee waar ik lig, maar het gaat om tactisch rijden met een zo hoog mogelijk tempo waarbij je de auto moet heel houden. Heel anders dan de sprintraces die ik gewend ben. Daar gaat het met iedere auto om een positie. Intussen zorgt Jeroen van Abracadabra al van het begin af aan voor catering, met iedere 2 uur een ander menu, snacks en hapjes! Zo blijft iedereen wel in topvorm.

Ik rij een uur en maak posities goed, maar het lijkt of ik er pas 10 minuten in zit als ik van Tony de call krijg om de pit in te gaan voor de wissel met René. Ook René gaat super en we hebben duidelijk al meteen een goed tempo, ondanks dat de auto nog niet optimaal is. Na verschillende stints en inmiddels 7 uur verder liggen we al 13e als het misgaat. Kees komt binnen (inmiddels is het donker) en vertelt dat er iets klapperde toen hij net de pit inreed. Ik stap in en zodra ik gas geef voel ik dat er iets helemaal mis is. De auto schudt en ratelt en alles klappert. Ik meld Tony over de radio dat ik meteen binnenkom en het team staat klaar. Voor ik goed en wel besef wat er is gebeurd hebben de jongens al een gebroken bout in een motorsteun vervangen en kan ik door. Nog geen 5 minuten, hoe doen ze het? Maar de auto loopt niet lekker. Het is net of ik half gas rij want de power ontbreekt. Om niet teveel tijd te verliezen vraagt Tony of ik de stint nog 10 minuten door kan rijden, zodat we een reparatie kunnen combineren met de rijderswissel. Bij de wissel duiken de jongens weer onder de auto en blijkt een deel van de uitlaat ingedrukt en gescheurd te zijn. Dit kwam natuurlijk door het kantelen van het blok. De uitlaat wordt vervangen en pakweg een kwartier later is René weer, als laatste Golf en plek 36 overall, op weg en staan Walter en Wilco onder de kraan hun brandwonden te blussen. Zo'n uitlaat is toch wel erg heet als je eronder ligt, maar gelukkig is het niks ernstigs.

Dan heb ik even tijd om te gaan slapen. Ik lig wat te suffen, maar slaap niet echt. Als Tony me belt dat ik weer moet komen sta ik in record tijd weer in de pit. Ik zie dat we inmiddels 24e liggen met een ronde achterstand op nummer 23. Ik ben niks te vroeg terug overigens, want vanwege een code 60 (soort safetycar procedure met vlaggen en dus zonder safetycar) moet ik hals over kop veel sneller de auto in dan gepland. Kees sprint eruit, schouderklopje, ik erin, Tony brabbelt wat in de radio over niet te hard rijden in de pits en ik ben meteen klaarwakker. Volgas de baan op en de auto voelt compleet anders aan door de veranderingen die ze tijdens de stops hebben uitgevoerd. Weg heftig onderstuur, weg heftig overstuur, zo moet hij zijn en ik rij ineens 2 seconden per ronde harder dan voorheen. Ik haal ik weet niet hoeveel auto's in en rijd alle rondjes binnen 0,5 sec van elkaar als ik Tony op de radio hoor zeggen dat de auto voor mij om een positie gaat. Hoe kan dat nou denk ik bij mezelf, ik had een ronde achterstand. Heb ik hem inmiddels al een keer ingehaald dan? Ja dus, en de tweede keer komt eraan! Jihaaa, op naar de volgende. Heel bizar trouwens. Alles helemaal donker, je ziet alleen kleine stukjes van de baan en ondanks de herrie van de auto lijkt alles heel stil en vredig. Ik negeer de lichten achter mij en probeer gewoon van ze weg te rijden en in een lekker ritme te komen waarbij alles op de automatische piloot lijkt te gaan. Ik ben klaarwakker, superscherp en maak geen enkel foutje. Ik voel me helemaal in mijn element.

Gaandeweg de nacht rijden René en ik continue dezelfde tijden als de kop en maken erg veel tijd goed. Als Robert en Kees weer in de pitbox arriveren liggen we weer 20e en zijn op weg naar voren met nog een uur of zes te gaan. Het wordt licht en mijn stint gaat weer super. Met elk rondje rij ik harder en het voelt fantastisch.

Mooi moment is ook als ik rustig aan tafel zit met de jongens en wacht op mijn stint. Tony ligt op de stretcher wat te suffen met zijn headset op. Alles kalm, totdat Tony overeind springt en met wijd opengesperde ogen "code 60, code 60" roept. Ik grijp mijn helm en iedereen rent naar buiten om zijn plaats in te nemen bij een plotselinge pitstop, maar dan blijkt het erg rustig buiten en zijn er helemaal geen vlaggen, terwijl Tony slaperig in zijn ogen wrijft. Lachend loopt iedereen weer naar binnen nu Tony blijkbaar van zijn droom is bekomen.

De stint erna meldt René dat schakelen steeds moeilijker wordt. Doordat hij hem niet in zijn derde versnelling kreeg schiet hij een keer van de baan en rijdt de bumper eraf. Ach zonder bumper rijdt hij ook, dus gewoon doorgaan. De derde versnelling schiet er nu steeds uit en hij moet dus in de derde versnellingsbochten continue de pook vasthouden. Als Robert het stuur overneemt werkt de derde versnelling niet meer en gebruikt hij nu alleen nog drie en vier om de bak te sparen. We hebben een bak liggen, maar wisselen duurt pakweg een uur, dus we kiezen voor behoudend uitrijden. Kees neemt de volgende stint weer en geeft door dat het probleem steeds erger wordt en de vijf ook steeds lastiger doet. Met nog pakweg 2 uur te gaan is het weer mijn beurt. De vijf doet niks meer en ik rij alles in mijn vierde versnelling. Iets andere rijtechniek gebruiken en ik rij weliswaar zo'n 2 tot 3 seconde langzamer dan voorheen, maar weet nog steeds andere auto's in te halen. Dan, na een half uurtje, hoor ik net voor de op een na laatste bocht een hoop geratel en geklapper. De versnelling schiet eruit en door de pook met 2 handen vast te houden en met mijn knie te sturen weet ik hem half in een versnelling te drukken (kan niet voelen welke) en nog net de pitstraat in te rollen. De bak is echt kapot en nu doet geen enkele versnelling het meer......

Verslagen zitten Tony, Robert, Kees, René en ik aan tafel. Jammer dat het voorbij is, de race is blijkbaar net een dik uur te lang voor ons. Geen idee wat die gasten nog onder de motorkap doen, maar kapot is kapot en wisselen van een bak heeft nu geen zin meer. Dan is er beroering. De jongens hebben het plan om de auto in een versnelling vast te zetten en de laatste ronde de baan op te gaan om toch rijdend te eindigen. That's the spirit!!! Met een spanband zetten ze de bak in twee vast en twee minuten voor het einde duwen we René door de pitstraat, zodat hij weg kan komen. Hij moet de volle ronde met ongeveer
45 km/h zien te rijden en Wilco roept hem nog na dat hij moet oppassen want hij heeft koude banden hahaha. Ja de sfeer was goed! Op het randje van de baan (en soms ernaast om ongelukken te voorkomen) met zijn alarmlichten aan ziet René auto's op hem af komen stormen en heeft het gewoon warm om die laatste ronde uit te rijden als rijdende chicane. Maar het lukt, WE KOMEN RIJDEND OVER DE FINISH!!!  En niet als laatste zelfs. Er zijn teams die het niet hebben gered en op anderen hebben we zoveel ronden voorsprong dat ze het rijdend niet meer kunnen goedmaken. We worden de 27e Golf en 34 algemeen.

Wat een doorzettingsvermogen had iedereen. Al staan ze te wankelen op de benen van vermoeidheid, er werd tot het laatst geknokt. Rijdend en sleutelend en alles met evenveel rust en optimisme. Het team kon het aan, maar de techniek liet ons in de steek en verhinderde een uitstekende klassering. De conclusie na een waanzinnig weekend van adrenaline, teamwork en lol, kan er dus maar één zijn: man verslaat machine.

Race groeten,
Ben Schilperoort

9073313
Vandaag
Gisteren
Deze week
Afgelopen week
Deze maand
Afgelopen maand
All days
1490
6426
19971
9013205
148195
211729
9073313

Vrienden van NoSpeedLimits.nl

iCagenda - Calendar

ma di wo do vr za zo
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
Ga naar boven